Wojaż do satysfakcji

Zawistni i głupi. Według głównego bohatera filmu, ludzkie istoty dzielą się na te dwie grupy. Ciekawe, do jakiej on należy… Ale o tym później. Niejaki pan Dunmore, który popełnił to dzieło, chyba żyje w wielkim pośpiechu. Nie dość, że nakręcenie "Rozpustnika" zajęło mu 45 dni, to jeszcze zastosował irytujące skróty akcji, a aktorom też nie poświęcił zbyt dużo czasu. Johnny Depp zawsze wie co ma robić, więc wyszedł z tej niekomfortowej sytuacji zwycięsko, ale Samantha Morton bardzo mnie zawiodła. Nawet Malkovich blednie coraz szybciej z każdą sceną. Brak dobrej muzyki wydaje się być gwoździem do trumny, jednak nie zamierzam kończyć opinii w tak przygnębiający sposób. Jeśli pomysł jest kluczem sukcesu, to "Rozpustnik" stoi na piedestale filmów, obracających się w XVII-wiecznych realiach. Zawiera sporą dawkę nie nachalnej prawdy, wymieszanej z subtelnymi kłamstewkami. Głównym atutem są wprost bajeczne kostiumy i postać samego Johna Wilmota, który pełni obowiązki ofiary każdej epoki. Żyje, aby drwić z wytyczonych, powszechnych granic. Kierowany wyłącznie pragnieniem szczęścia. Stara się zaprezentować ze wszystkich stron i można patrzeć na niego pod każdym kątem. Ostatecznie umiera z wyrokiem "zły", ale jaki człowiek nie podąża czasem błędną drogą… Mówi się, że nadzieja jest matką tych głupich. W takim razie kto sprawuje opiekę nad zawistnymi? W mojej opinii są oni zwykłymi sierotami.